Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Zij stond bij de ingang van Albert Hein, precies zoals het hoort vlak naast de automatische schuifdeuren. Ik denk dat deze mensen een soort snelcursus krijgen voordat ze de daklozenkrant mogen gaan verkopen. Zo'n cursus van een halve dag waar je leert je zodanig op te stellen dat iedereen je ziet zonder in de weg te staan en zonder opdringerig te zijn. Zij stond daar, een badge met legitimatie op haar jas en op haar arm droeg zij een stapeltje daklozenkranten. Zij kijk mij even aan met een blik die het midden hield tussen hoop en doffe berusting. "Straks", zei ik.
Nu koop ik wel vaker zo'n daklozenkrant, dus toen ik even later de winkel uitkwam stopte ik bij het "dakloze vrouwtje" en kocht een exemplaar. Bij het afrekenen bekeek ik haar eens wat aandachtiger.
Ze was klein, zo'n flinke anderhalve meter, en een beetje dik. Ze had een lange, hoog dichtgeknoopte jas aan van een onbestemde kleur en… ze droeg een hoofddoekje. Met enige verbazing dacht ik: een Turkse? Ik zei "Merhaba" (hallo) tegen haar en een flauwe glimlach trok even langs haar mondhoeken. Ik vervolgde mijn weg en zij trok zich weer terug in haar onopvallende gelatenheid. Een volkomen onbeduidende, alledaagse gebeurtenis zult u zeggen en daar hebt u gelijk in, maar toch…
Toen ik een paar minuten verder was, overviel mij een eigenaardig gevoel, ik voelde mij een beetje verward en tevens beetje blij-voldaan. Ik kon dat niet thuis brengen, want zoals ik al zei: ik koop wel vaker zo'n daklozenkrant, niet omdat de inhoud mij boeit, maar domweg omdat ik toch "wat heb" met daklozen.
Ik bergrijp ze namelijk niet! In een economisch uit zijn broek gegroeid land als het onze hoeft er toch niemand dakloos te zijn? Tenminste, dat denk ik, maar misschien denk ik wel verkeerd. Misschien moet ik eens heel veel tijd uit gaan trekken om met heel veel daklozen te gaan praten. Misschien begrijp ik het dan. Maar ja, dat doe je niet zo gauw en dus blijf ik zitten met allerlei vragen en onbegrip.
Wie is dakloos, wat is een dakloze?
De algemeen heersende opvatting over een dakloze is, kort samengevat: vies, asociaal, lastig, lui, dom en vooral parasiterend op de samenleving. Daarbij komt nog dat men vindt dat dakloos zijn helemaal niet nodig is en dat het bovendien "eigen schuld" is.
Nu geloof ik best dat er veel mensen zijn die heimelijk verlangen naar een leventje van luieren, nergens naar toe hoeven, altijd lekker buiten zijn, geen verplichtingen hebben, ongeveer zoals god dat in Frankrijk dat doorgaans doet. Alleen als je dan wat dóór gaat denken en je je beseft dat je geen WC hebt, geen douche, geen kast met schone kleren hebt en je maar moet afwachten waar je zou kunnen slapen die nacht. Dat je vaak ook niet weet of en wat je vandaag te eten zou kunnen vinden. Elk weldenkend mens zal derhalve nóóit voor het bestaan van "dakloze" kiezen. En toch zijn ze er…
Ik vraag mij dus af: waarom? Hoe kan dat? Rampspoed door voortdurende pech of aangedaan door anderen of tòch een eigen bewuste keuze?
U vraagt zich nu onderhand natuurlijk af: waar wil die Fons Pasjent toch heen, dit is helemaal zijn stijl van schrijven niet? Eerlijk gezegd: ik weet het zelf ook niet!
Het vreemde namelijk van alles is dat ik, nu zowat een week verder, nog steeds met dat moslimvrouwtje bezig ben. Zij laat me niet los. Even voor alle duidelijkheid: zij was beslist niet het type vrouw waarvan ik mijn hele leven had gedroomd, verre van dat, laat daarover dus geen twijfel bestaan.
Maar wat is er dan zo bijzonder aan dit voorvalletje? Of is er helemaal niets magisch aan en is het alleen maar mijn persoonlijke verbazing over het feit dat een jonge Turkse vrouw (uit een zeer beschermende cultuur dus) als dakloze door het leven kan/moet gaan?
Beste lezer, ik heb een vriendelijk verzoek aan u: wilt u eens reageren op dit artikel. Ik wil graag uw mening weten, uw opvattingen horen, misschien helpt het mij een beetje om "klaarheid" te verkrijgen.
Ik zal u dankbaar zijn.
Fons Pasjent
|
Terug |
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan hier en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |