|
De Fonslijn is een rubriek waarin U kunt kennismaken met onze literair medewerker Fons Pasjent en zijn zeer persoonlijke visie op alles wat met gezondheid en ziekte te maken heeft. Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen. Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Af en toe loop ik wel eens de praktijk binnen. Niet dat ik mijn minuscule beetje medische kennis wil opkrikken, maar gewoon omdat ik al dat 'gedoe' allemaal wel interessant vind. Er is altijd wel wat te beleven en vaak vind ik er wel een onderwerp voor een column. Bovendien zitten er twee prachtige assistentes: Floortje en Hetty. Twee totaal verschillende meiden. Floortje (zeg maar gerust Floor!) is een stevig stuk poldermodel dat het niet zo heeft op die stoere machofiguren die altijd met veel poeha en borsthaar op het spreekuur verschijnen, maar bij de eerste aanblik van een injectiespuit al plat gaan. Hetty daarentegen is eigenlijk meer 'mijn' type: goed figuur, beetje klein, mooie ogen en een stuk milder dan onze Floor. Met Hetty kan ik ook goed babbelen en af en toe vertelt zij mij wel eens een aardige anekdote uit de praktijk, die ik dan weer kan verwerken in één van mijn columns. Ik zal u vertellen over het geval Berend. Op zekere dag vliegt de deur van de assistentenkamer open en daar is hij: grote Berend! Berend is duidelijk het type dat van alles wat er in het leven te genieten valt, dat ook buitensporig doet en dat dan voor de volle 100%. Deze keer (bleek naderhand) wel iets meer dan 100%, maar daarover later. Hetty zag het al aan de kille ogen van Floortje: dat was háár mannetje! "Meneer, sprak zei met een zwaar onderkoelde stem, wilt u in de wachtkamer plaatsnemen en uw beurt afwachten? De dokter roept u wel! "Hallo, kom nou, ik heb wel wat anders te doen, over een halfuur moet ik in de sportschool zijn! Ik kom alleen maar voor een 'gonnereu' behandeling en dat kunnen jullie ook wel even!" "Ja, zei Floortje peinzend, dat is ook wel zo. Gaat u maar even naar de behandelkamer hiernaast en trekt u maar vast uw onder- en bovenbroek uit. Wilt U de prik in uw dij of in de bil?" Hetty keek Floortje nietbegrijpend aan, maar de alleszeggende knipoog van Floor liet niets aan duidelijkheid te wensen over: Floor was duidelijk op het oorlogspad! "Maak jij maar vast een spuit van 20 cc. met naald 15(!) klaar en vul die met huppeldepup (de juiste benaming ben ik natuurlijk vergeten, maar het was net zo onschuldig als Spa blauw, za'k maar zeggen), dan maak ik wel even een normale dosis 'weet-ik-veel' klaar". De dames togen, elk gewapend met een spuit naar de behandelkamer waar grote Berend al in zijn blote tokus stond te wachten. Het moet gezegd: het was voor de dames een indrukwekkend gezicht al die afgetrainde spierbundels. "Tja ja, zei Floor, u hebt prachtige spieren meneer, maar daar hebben wij een groot probleem mee! Daar breken wij onze mooie dunne naaldjes op! We zullen u eerst even een flinke spierverslapper moeten geven en daarna zal het wel lukken". Geheel overbodig bevoelden de dames (met verholen wellust) de massale spierbundels, daarbij bedenkelijk het hoofd schuddend en intussen begon Berend al wat zenuwachtiger en zwaarder te ademen en vormden er zich ook al wat zweetdruppeltjes op het brute voorhoofd. "Ontspant u zich maar" en gelijktijdig joeg Floor naald 15 tot aan het "heft" in Berend's bil en spoot de volle 20 cc Spa blauw intramusculair met één krachtige stoot in zijn zitvlees. Berend gaf een afgrijselijke gil en ging plat, zo plat als een halfgare pannenkoek op een natte keukenvloer. Hetty kon daarna in alle rust even de "echte" injectie geven. Na dik een kwartier kwam de kleine Berend (hij leek althans een stuk kleiner dan daarstraks) lijkwit de behandelkamer uitstrompelen, hij stamelde nog zoiets van "bedankt voor jullie hulp" en wilde vertrekken. "O ja, zei Floortje, als u nou weer eens voor hetzelfde komt, wacht dan even op de dokter, die schrijft tabletten voor die sneller werken en minder bijwerkingen hebben. Maar ja, die mogen wij niet geven !!! U begrijpt dat de beide dames verder een zeer genoeglijke middag hebben gehad en zij gniffelden nog uren na. Een grappige 'bijwerking' van dit voorval was het volgende: Hetty en Floortje waren wèl collega's maar beslist geen vriendinnen van elkaar. Hetty ergerde zich nogal aanet dominante gedrag van Floor en Floor was jaloers op Hetty want die was 10 jaar jonger waarbij nog kwam dat langslopende heren altijd onfatsoenlijk lang naar Hetty staarden en Floor het met pakweg drie seconden moest doen. Echter, na deze bijzondere dag werden Floortje en Hetty ware hartsvriendinnen van elkaar (dank zij brute Berend). Vrouwen…, ik zal ze nooit helemaal begrijpen! Fons Pasjent
|