Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Gemakshalve ga ik er van uit dat u een trouwe lezer bent van mijn columns. Even gemakkelijk neem ik aan dat u gemerkt zult hebben dat ik af en toe eens een mop verwerk in mijn columns.
Moppen zijn zo oud als de pratende mens en in de loop der eeuwen zijn er zelfs diverse categorieën moppen ontstaan. Wie kent niet de Belgenmoppen die voor ons Hollanders een voortdurende bron van vermaak zijn. Overigens heb je deze moppen ook in Duitsland, maar dan gaat het daar over hun "Oostfriezen".
Dan zijn er de Jodenmoppen; een beetje uit de mode maar nog altijd leuk (zie onder de T van Max Tailleur). 't Gekke is echter dat, als we Belgen- en Jodenmoppen vertellen, we nooit aan discriminatie denken.
Zodra het echter over mensen met een dikke zwarte snor gaat of mensen die zwart kroeshaar hebben, dan is er altijd wel iemand die roept: 'hé zeg, geen discriminatie hoor!'
Nu heb ik het niet zo op dat geroep over discriminatie. Het wordt te pas en te onpas gebruikt, vooral door de moderne fatsoenrakker die verder geen enkele hobby heeft behalve het letten en fitten op anderen. Vroeger op school schold je iedereen uit voor sproetenkop, brillejood, pinda-chinees, rooie of manke. Niet dat het leuk was, maar niemand maakte er zo'n drukte van als tegenwoordig.
Goed, ik ga u nu een mop vertellen (schrijven) die voor de helft in de categorie van de doktersmoppen valt en voor de andere helft in de z.g. Turkenmoppen. U mag dan zelf uitmaken in hoeverre er sprake is van discriminatie. Wat u er van vindt kan mij echter niets schelen. Dat klinkt niet bar vriendelijk, maar ik heilig nu eenmaal het principe van vrijheid van meningvorming en…. van persvrijheid!
Dokter van Leeuwen woont in een mooi huis, zeg maar rustig: een groot herenhuis. U kent het type wel: twee onder één riante kap, zeer brede oprit met aan het eind ervan een dubbele garage. Het geheel liggend aan een rustige brede laan met aan beide zijden statige bomen. En zoals te verwachten was, alles gesitueerd in een 'gegoede' buurt. De dokter met zijn gezin (en hond) wonen er al vele jaren met veel genoegen en tevredenheid. Omdat het een kast van een huis heeft de dokter zijn praktijk aan huis.
Rechts van hem, onder hetzelfde dak bevindt zich een exact hetzelfde huis (in spiegelbeeld uiteraard), met dezelfde brede oprit en dubbele garage. De tuin is even groot en alles zit ook prima in de verf. Dit huis staat leeg, een hele tijd al want de vraagprijs is beslist niet mis.
Op een gegeven moment komt de makelaar en plakt een grote sticker 'verkocht' over 'te koop'. Een week of wat later komen de nieuwe bewoners hun toekomstige thuis eens wat nader verkennen.
Hij oogt als een goed uitziende, geslaagde zakenman, zij een charmante, 'goodlooking' dame en op de twee kinderen valt ook al niets aan te merken. Een leuke hond, een ruwharige teckel maakt het tafereel compleet. De auto valt in de aanzienlijk hogere prijsklasse zonder echter protserig te zijn.
Alles prima toch? Nou… hij heeft een snor, een forse zwarte snor zoals nu eenmaal alle Turken er eentje hebben… Och jeetje nu!
Maar goed, de nieuwe bewoners (de familie Yilmaz) trekken erin en het blijken fantastische buren te zijn. Haast vanzelfsprekend schrijft de hele familie zich in als patiënt van dokter van Leeuwen. Uiteraard particulier en volledig aanvullend verzekerd.
De verstandhouding onderling is prima en er wordt regelmatig over de heg een praatje met elkaar gemaakt. Na korte tijd tutoyeert iedereen elkaar en er is zelfs al sprake van een ontluikende burenvriendschap.
De dames gaan samen naar een cursus kunstgeschiedenis en zitten op dezelfde schilderclub.
De teckel is inmiddels in een onbewaakt moment gedekt door de Hushpuppy van de van Leeuwens.
De verwachting is dat straks de jonge hondjes hun eigen voetjes kunnen afdrogen met hun eigen oren.
Het toppunt van rassenverbroedering vindt op een gegeven moment plaats als helemaal achter in de zeer grote tuinen een gemeenschappelijke tennisbaan verrijst, compleet met gezellige kleedruimte met koelkast en zo. De kinderen genieten er met volle teugen van. De jonge Lodewijk van Leeuwen heeft een geduchte tegenspeelster gevonden in buurdochter Yamaha. Lodewijk geniet vooral als Yamaha een bal mist die zij dan moet oprapen, waardoor hij nog meer te zien krijgt van die prachtige ivoorkleurige benen van haar.
Soms gaat het spel door als de zon al uren onder is. Je ziet weliswaar geen bal meer, maar er valt des te meer te horen: "new balls please, in!, nee uit!, net!" Ook Yamaha stoot daarbij regelmatig klanken uit waar Monica Seles en Martina Hingis nog een flinke punt aan kunnen zuigen.
Beter buren bestaan er dus niet, zult u zeggen.
Op zekere dag zegt de snor tegen de dokter: weet jij dat mijn huis veel meer waard is dan de jouwe?
Ach kom nou, zegt de dokter, dat kan toch helemaal niet. Alles is exact hetzelfde: zelfde perceeloppervlakte, zelfde aantal kamers, zelfde staat van onderhoud, beide tuinen even fraai… Wat maak je me nou?
Ja beste van Leeuwen, er is wel degelijk een heel groot verschil:
"Ik woon naast een dokter, jij naast een Turk!"
Wel, wat vindt u er van?
Fons Pasjent
|
Terug |
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan hier en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |