Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Ik schrijf dit op de zaterdag na de herbegrafenis van de heer Pim Fortuyn.
Ik zit voor mijn vakantiehuisje en lees de Telegraaf en ja hoor: Pim, Pim en nog eens Pim…
Hoe bestaat het dacht ik, hij is nu al hij bijna legendarisch, ongelofelijk toch…
Bij leven vond ik hem al de meestboeiende persoonlijkheid van dat moment en nu na al die weken groeit mijn bewondering nog steeds.
Voor het eerst sinds decennia was ik weer eens geinteresseerd in politiek, en hoe.
De persoon Pim kwam weliswaar voor mij op de tweede plaats; de persoonlijkheid en politicus Pim daarentegen boeiden mij echter in zeer hoge mate.
Ik sta daar niet alleen in; de Telegraaf-columnisten Rob Hoogland en Professor Bob Smalhout schreven eveneens vandaag in deze krant en wat ze schreven kwam duidelijk uit hun hart (en eigenlijk ook wel uit het mijne hoe gek dat ook mag klinken). Ik onderschrijf het allemaal, letter voor letter.
Nu zult u denken: gut, hij moet ook zonodig meeliften op de euforie over Pim Fortuyn en ook een stukje over hem schrijven. Geloof me; dat is niet zo! Ik wil alleen even mijn gevoelens uiten en daarmee misschien wel een beetje mijn frustratie zien kwijt te raken. De frustratie dat een uniek mens die misschien door zijn kennis, kunde, uitstraling, overredingskracht, inzicht en charisma nooit de kans heeft gekregen om het Nederlandse- en misschien wel het hele Europese politieke establishment te genezen van de bureaucratische slaapziekte.
Het zij zo, hij is dood en we zullen het nooit weten. Die nutteloze, nooit iets gepresteerd hebbende flapdrol die nu klaagt over het feit dat 's nachts het licht brandt, heeft iets nog veel erger gedaan dan een moord plegen.
Toch is het fijn dat Pim dood is voor al die mensen die hem op alle manieren probeerden onderuit te halen en onder mensen versta ik, deze keer bij uitzondering, al die (angstige) politici. Ik hoor nog Erica Terpstra, die ik overigens best een vrolijke goedlachse tante vond, tijdens een uitzending van RUR zeggen over opponent Pim: hij heeft niks, geen programma, geen achterban, geen inzicht, alleen maar holle frasen, een leeghoofd is het! (zeker allemaal voorgeprogrammeerd door het partijopperhoofd…). Mens, denk ik dan, als je zelf geen inzicht hebt, ga dan uit de politiek en weer lekker baantjes trekken in het sportfondsenbad! Blijf je prima bovendrijven ook.
Ook fijn voor al die salonpolitici en kroegfilosofen die er allemaal verstand van hadden en die zo goed wisten dat de inmiddels nagenoeg zo goed als heilig verklaarde Pim maar een kwal, een kletsmeier en een racist was. Je hoort ze de laatste tijd niet meer, die holle vaten. Maar dat gebeurt wel vaker als zulke lieden achteraf beschaamd tot de conclusie komen dat denken vóór praten komt….
Ik zal u, op gevaar af dat u daar geen belangstelling voor heeft, mijn persoonlijke visie geven op het fenomeen Pim Fortuyn. Ik beloof u ook dat ik er hierna niet meer op terug zal komen.
Iemand die in een tijdspanne van pakweg een half jaar de gevestigde politieke orde in verlegenheid brengt en uit de "zomer- en winterslaap" weet te halen, is zondermeer een begenadigd en begaafd mens. Iemand die in een tijdspanne van pakweg een half jaar vanuit het "niks" en ondanks alle tegenwind, de grootste politieke partij van Nederland uit de grond weet te stampen, is bijzonder. Iemand die daarmee de bekendste Nederlander aller tijden leek te worden is in één woord: uniek.
Hij is dood en dat is in meer opzichten ontzettend jammer, jammer, jammer en dat 1001 keer… !
Fons Pasjent
|
Terug |
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan hier en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |