Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Er zijn zangers die zingen over het tuinpad van hun vader en dat vind ik prachtig. Ik zou dat ook graag willen doen, maar mijn vader had geen tuinpad van enige betekenis en daarbij komt nog dat ik niet kan zingen. Mijn vader had wel een maagzweer, maar dat zal u nauwelijks interesseren en toch….
Inmiddels ben ik zelf vader en ook nog grootvader en nu dringt het pas goed tot mij door welk leed ik heel vroeger mijn vadertje heb bezorgd. Ik was namelijk een zeer energiek ventje, tegenwoordig heet dat geloof ik een ADHD-kind. In mijn jeugd bestonden die nog niet, evenals men niet had gehoord van burn-out, bekken-instabiliteit en meer van die hedendaagse uitvindingen. Een druk, energiek kind kreeg af en toe eens een zeer stevig pak op zijn sodemieter en dan was hij weer voor weken rustig. Ik verzeker u dat mijn paps grote handen had en dat hij vaak sneller was dan ik, dus ik spreek uit pijnlijke ervaring.
Ondanks dat hield ik zielsveel van mijn pap. Als hij 's avonds thuis kwam, holde ik hem blij tegemoet, gaf hem een paar spontane stompen in zijn maag en holde weer terug naar de huiskamer, mijn vader krimpend van de pijn achterlatend op de voordeurmat. Mijn vader had namelijk een pracht van een maagzweer, maar daar begreep ik als kleuter natuurlijk helemaal niets van en mijn manier van begroeten wás nu een maal zo. 't Gekke van alles was dat mijn vader over deze typische begroeting nooit kwaad werd.
Waarschijnlijk wist hij dat ik van hem hield, evenveel als hij van mij. Tja en dan is een vader zoals een echte vader behoort te zijn: wijs en mild.
Later is hij eraan geopereerd (aan zijn maagzweer), maar toen sloeg ik allang niet meer en riep bij zijn thuiskomst alleen nog maar: dag pa! Ja, zo groeit dat.
Ik denk dat wij beiden (ik onbewust) nog wel eens terug dachten aan die 'mooie' tijd van de maagstompen…
Heeft dit verhaal nog een moraal? Nou eigenlijk niet. Het enige dat ik zou willen zeggen is dit: Geef, als je van je kind houdt en graag wilt dat het later goed terechtkomt en een beetje stevig in de maatschappij zal staan, af en toe eens een pak rammel. Het heeft er recht op!
Bovendien is het een stuk goedkoper dan die twee kuub speelgoed per verjaardag…
Fons Pasjent
|
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan op onderstaande button en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |