Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Mijn dochter heet Patty Culier. Haar meisjesnaam is natuurlijk Patty Pasjent, maar sinds ze getrouwd is met ene Wim Culier heet ze nu voluit Patty Culier-Pasjent. Eigenlijk behoor je Culier uit te spreken als kuuljee want Wim stamt af van een vroegere asielzoeker uit de tijd van de Franse revolutie, maar sinds een volledige inburgeringscursus is het nu gewoon kulier. 't Is maar dat u het weet.
In ruil voor het passen op de kleinkinderen zal Patty af en toe een column voor mij schrijven als ik met mijn geliefde (weer eens) op vakantie ben. Aardig hè?
Patty heeft echter een heel andere schrijfstijl dan ik, maar daar is zij dan ook moeder voor…
Fons Pasjent.
Het waren eerst vlekjes. Zo hier en daar in haar nek. Wetende dat er op school de waterpokken heersten hadden we al een beetje een vermoeden. De vlekjes begonnen echter alras een beetje te jeuken en dus een paar boeken over kinderziekten ingekeken en ja, het leek er toch wel een beetje erg veel op: waterpokken! Een paar dagen later werden de vlekjes pukkeltjes die zich hardnekkig begonnen voort te planten op de meest vreemde plekken van het kleine kinderlijfje. Zolang het nog verdraagzaam was vond ze het machtig interessant, totdat er blaasjes kwamen en de jeuk allesoverheersend werd.
Als ouder wil je dan alles doen om het ongemak weg te nemen. We begonnen met de mentholpoeder. Strooien en wrijven. Het hielp eerst geweldig, maar de frequentie van het strooien liep snel op. En tja, zò vaak mocht je volgens de gebruiksaanwijzing niet strooien.
Op een ochtend (4 uur) was de jeuk weer zo ondraaglijk geworden dat er weer 'gestrooid' moest worden. Nogal slaperig maar wel fanatiek schudde ik met het busje poeder (waarom, waarom staat er niet op de gebruiksaanwijzing dat zo'n dopje met die mooie uitgekiende gaatjes ook lòs kan schieten)?
Daar lag mijn kleine meid, op ons bed, met een geweldige 'sneeuwberg' op haar buikje. Menig skiër zou er jaloers op zijn geweest. Mijn grootste zorg was: hoe krijg ik in hemelsnaam die berg weg zonder te knoeien? Stoffer en blik leek me op dat moment de beste oplossing. Aangezien wij in onze slaapkamer deze attributen niet huisvesten, vermaande ik mijn dochter om heel stil te blijven liggen. Ondertussen kon ik dan stoffer en blik uit het aanrechtkastje beneden halen. 10 seconden leek me voldoende.
Weet u wat er allemaal in 10 seconden kan gebeuren?
Mijn dochter was in die luttele seconden op haar zij gaan liggen. De sneeuwberg als een lawine achterlatend op mijn hoeslaken. Ik had niet zoveel zin om mijn nog resterende slaapuurtjes hierin door te brengen. Voorzichtig mijn dochter aan vaders kant van het bed gelegd en nog voorzichtiger de hoeken van het laken van het matras gehaald. Voorzichtig en in slow motion het raam geopend en snel de hele handel uitgeklopt.
Nou staat er op het etiket van het busje mentholpoeder: niet inademen. Maar weet u wel hoe mentholpoeder stuift? Je zou haast alle buurtbewoners die met open raam slapen moeten waarschuwen voor stoflongen.
Gelukkig heeft niemand iets gemerkt (hoop ik). Goed, exit mentholpoeder (het busje was toch al leeg!). 's Morgens meteen naar de apotheek voor een nieuwe jeukbestrijder. Een homeopathische lotion hielp een poosje goed maar bleek te pijnlijk. Ten einde raad er een boek uit grootmoeders tijd er bij gehaald en tot mijn grote verbazing werd daarin SODA (!) als zaligmakend geadviseerd!
Manlief naar de winkel gestuurd voor een pak soda van… alweer witte sneeuw. Na 10 minuten kwam manlief terug met de soda (we wonen dicht bij het winkelcentrum) maar zeer verontwaardigd zei hij: je gaat ons arme kind toch niet in die giftige rotzooi leggen? Oeps, wel dus. Nadat ze een kwartiertje in het sodabad had gezwommen was de jeuk voor uren weg (ja ja, die grootmoeders toch!). En daarna hielp ook de lotion beter en langer. U begrijpt het al: wij zweren bij die goeie ouderwetse soda.
Nu twee weken later helemaal. Onze jongste heeft vlekjes en pukkeltjes. Met zijn twee jaar is hij iets te jong voor acne, dus wordt het vast en zeker waterpokken.
Nou en? We hebben nog soda zat!
Patty Culier(-Pasjent).
|
Terug |
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan hier en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |