Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Af en toe verwonder ik me erover dat ik nog zoveel details uit mijn kleutertijd haarscherp voor de geest weet te halen. Dit in tegenstelling met mijn 'korte' geheugen, maar gezien mijn leeftijd schijnt dat te mogen.
Zo moet ik af en toe diep nadenken om erachter te komen wat ik bijvoorbeeld de avond ervoor gegeten heb. Het lijkt erop dat ik mijn 'harde schijf' weer eens grondig moet defragmenteren.
Maar zoals gezegd: uit mijn kinderjaren weet ik mij nog verrassend veel te herinneren.
Het moet een kleine zeventig jaar geleden zijn. Ik logeerde bij mijn tante Jeanne in Rotterdam.
Dat was, als ik het goed heb, aan de Randweg 66. Het was een heel hoog huis en mijn bedje stond helemaal op de bovenste verdieping. Ik vond die logeerpartij niet echt leuk, want mijn tante hield van 'deftig' en dat was aan mij, gezien mijn rotjongetjeskarakter, helemaal niet besteed. Ik verbleef daar dan ook niet voor mijn lol, maar uit noodzaak, want mijn lieve moeder was toen ernstig ziek en kon dus niet voor haar eigenste kereltje zorgen. Zodoende dus.
Zoals ik al zei: mijn tante hield van deftig. Zij was duidelijk het hoofd van het gezin en zat dan ook tijdens de maaltijd steevast aan het hoofd van de tafel. Voordat je echter kon beginnen met bunkeren, kwam er eerst een heel ritueel. Vijf minuten voor de maaltijd sloeg één van de twee keukenmeisjes op de gong, zodat je je kon kleden voor het diner. Voor mij en mijn beide neefjes en nichtje betekende dat: plasje doen, handjes wassen, neusje snuiten en kousen ophalen. Bij de tweede gong schoof iedereen aan tafel en ging zwijgend zitten. Tante Jeanne keek rond of het allemaal in orde was en knikte dan naar mijn oom, die een kort gebed prevelde, waarna tante zei: allemaal een smakelijk eten. Wij mompelden dan braaf terug: smakelijk eten!
Dan begon de ellende pas goed. Tante Jeanne had zich voorgenomen om in die korte periode van mijn noodgedwongen verblijf, mij te 'herprogrammeren' tot een voorbeeldig ventje. Zij lette voortdurend op mij en gaf daarbij de volgende aanwijzingen: rechtop zitten Fons en aansluiten. Dit laatste betekende dat ik mijn ellebogen strak naast mijn middel moest houden. Ook moest ik mijn vork in mijn linkerhand houden, mijn mes niet omhoog steken, maar weer wel van de zijkant van de lepel de soep naar binnenwerken, uiteraard zonder te slurpen. Na afloop van het diner kwam er natuurlijk weer een heel ritueel, waarvan ik u de details maar zal besparen. Zo gauw ik kon ging ik naar de keuken, waar de beide dienstmeisjes aan het redderen waren en mij met verholen medelijden lief aankeken. Ze vonden mij best een grappig ventje en ik voelde mij in die keuken dan ook best thuis.
Midden in die keuken stond een enorme Cv-ketel en ik mocht dan het vuur oppoken. Ik deed dat met veel geestdrift, maar vergat dat vuur heel erg heet kon zijn. Ik pookte als een wilde in de roodgloeiende kolen en trok dan de pook eruit en pakte het bloedhete uiteinde met mijn andere handje beet.
Gloeiende, gloeiende, gloeiende, wat deed dát pijn! Janken meneertje, niet zuinig hoor!
En de meisjes maar meehuilen. Tante heeft toen liefdevol de opgezwollen kussentjes aan de binnenkant van mijn beblaarde vingertjes gezalfd en verbonden en de dagen erna mocht ik lekker zonder mes en met mijn vork in mijn ongeschonden rechterhandje eten. Het eten werd er een stuk smakelijker door…
Nu we het toch over smakelijk eten hebben; er wordt tegenwoordig vaak, duur en vooral ver van huis gegeten! Hoe ik dat weet? Nou, gewoon door mijn oor te luisteren te leggen tijdens verjaardagen en kroegbezoek. Vroeger werd er altijd eindeloos geouwehoerd over auto's, koopwoningen, hypotheekvormen en aandelen. Nu iedereen inmiddels een eigen huis met annuïteitenhypotheek en een tweede auto heeft, iedereen het wel uit zijn bolle hoofd laat om nog over zijn aandelen te lullen (wie wil er nou in de hoek van loosers zitten?), is het met de gangbare gesprekstof(?) droevig, zo niet karig gesteld.
De nieuwe trend is nu om te gaan zitten kwaken over eetgelegenheden waar je buitengewoon lekker en vooral ook nog betaalbaar kunt eten. Kaatjes bij de Sluis, Echoputten en meer van die yuppententen vliegen als pekingeenden door de kamer. Nu weet ik toevallig wat een portie champignons in knoflooksaus bij de Echoput en een palinkje in het groen bij Kaatje kost en dan denk ik: ach stakker, dat kan jij nooit van je ziekenfondsloontje betalen…
Weet je wat écht lekker is en bijna niks kost? 's Morgens zeer vroeg twee gebakken eieren met ruim spek op bruin brood van een dag oud met roomboter erop en een glaasje jonge klare erbij (tenminste als je een zeewaardig zeilschip hebt en 's morgens heel vroeg bij heel mooi weer de wadden opgaat)! Eet smakelijk!
Heel veel later heb ik mijn tante Jeanne nog eens ontmoet. Zij woonde met mijn oom in een gezellig huisje ergens in de bossen van de Achterhoek. Wij bleven een hapje mee eten. Er was geen gong, maar we hebben wel heel smakelijk gegeten. Tante vroeg mij wél om de vijf minuten: en Fons, hoe is het op de zaak?
We hebben het maar niet meer over vroeger gehad… (vergeten te defragmenteren).
Fons Pasjent
|
Terug |
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan op onderstaande button en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |