Af en toe geeft hij (goedbedoelde) adviezen, die u echter beter met een paar flinke korrels zout kunt nemen.
Over de onderwerpen in zijn columns kunt u met hem van gedachten wisselen. Stuur in dat geval uw imeel naar:
Als u denkt dat Fons Pasjent mijn echte naam is, dan moet ik u teleurstellen. Vanzelfsprekend is Fons een pseudoniem en mijn echte naam houd ik liever geheim. Je kunt in dit land niet voorzichtig genoeg zijn.
Er zijn van die figuren die je met het grootste plezier invalide slaan, alleen al omdat je gezicht hen niet aanstaat en omdat ik af en toe toch wel eens iets schrijf dat niet door iedereen gewaardeerd kan worden, blijf ik liever anoniem. En, om eerlijk te zijn: je durft nu eenmaal meer vanuit de anonimiteit, toch?
Columns schrijven doe ik puur voor mijn plezier. Schrijven over wat je denkt, voelt en ervaart heeft twee voordelen: niemand spreekt je tegen en je kunt eerst even nadenken voordat je begint met "praten".
Als je echter beloofd hebt om elke week een column te produceren, voel je je toch wel verplicht om dat dan ook te doen en dat legt weer een zekere druk op je dag- en weekindeling, waardoor je weer gaat twijfelen of je het echt wel voor je plezier doet. Moeilijk hè? Alle gekheid op een stokje: ik vind het écht leuk!
Alleen heb ik niet altijd inspiratie. Ik ga dan gewoon de stad in en daar gebeurt altijd wel iets waar je een column aan kunt wijden, tenminste: dat hoop je!
Op een dag dat alle trucjes mislukten belde ik in arren moede een goede vriend en toen ontspon zich het volgende gesprek:
"Zeg, heb jij nog een leuk item voor een column?"
"Nou, je zou eens wat over het leven kunnen schrijven".
"Ach man, ik doe niet anders!"
"Nee, ik bedoel over het hele leven, maar dan andersom".
"Andersom, hoe bedoel je dat?"
"Das te ingewikkeld om door te telefoon uit te leggen, ik stuur je wel wat".
"Prachtig jongen, ik wist dat ik op je kon rekenen. Doei, bedankt en de groeten aan de familie!"
Een uurtje later kreeg ik het volgende meeltje met als onderwerp: Het omgekeerde leven.
Je bent dood (want je moet toch ergens beginnen, nietwaar?) Je ligt in een kist en begint te ademen. Langzaam kom je bij je positieven, je klimt uit die kist en je leven begint!
Vervolgens breng je een aantal jaren door in een bejaardentehuis. Beetje klaverjassen, beetje bingoën. Je gaat steeds beter zien en horen, je krijgt steeds meer haar en dat krijgt ook nog kleur.
Je vrouw gaat er steeds aangenamer uitzien en dat heeft weer gevolgen voor een steeds heftiger wordend seksleven. Alles prima dus, totdat je op je 65ste uit het huis gezet wordt omdat je te jong bent.
Je krijgt van je baas een gouden horloge en begint met werken. Omdat je steeds fitter wordt en zat geld verdient, ga je de gekste dingen doen. Apres-skiën, skiën, zeezeilen, paardrijden, overal heen met vakantie en je seksleven wordt steeds woester omdat je vrouw steeds meer op Pamela Anderson begint te lijken.
Ook krijg je kinderen en een aantal jaartjes later ga je trouwen en nog later studeren. Ruige tijd!
Je begint te puberen, bier te zuipen en 's avond zeer laat sla je het glas uit bushokjes.
Op je 12e ga je naar de basisschool, je hebt geen enkele verantwoordelijkheid en er kan naar hartelust buiten gespeeld worden. Totdat je steeds kleiner, molliger en een baby wordt. Er breken gouden tijden aan! Je wordt bij voortduring geknuffeld en mag om de haverklap in tepels bijten en in prachtige volle borsten knijpen, zonder dat er over geklaagd wordt..
Op een gegeven moment kruip je in een gezond jong vrouwenlichaam (kost wel wat moeite) en brengt negen maanden zwevend en zwemmend door. Aan het einde van die negen maanden… ja, wat dan?
Laten we het er op houden dat we het lekkerste voor het laatste (of eerste?) bewaren!!!
Fons Pasjent (met dank aan de auteur van dit stukje proza)
|
Het streven is om elke week de pagina van Fons Pasjent te 'verversen'. Bent u een trouwe lezer van hem, klik dan hier en voeg op deze wijze Life4U toe aan uw Favorieten. Het scheelt u een hoop zoekwerk (en tijd). |